داره غصن من أغصانها لا ينوى فى قلبه شيئا إلّا أتاه ذلك الغصن، و لو أنّ راكبا مجدّا سار فى ظلها مائة عام ما خرج منها و لو أنّ غرابا طار من أصلها ما بلغ أعلاها حتى يبياضّ هرما ألا ففى هذا فارغبوا إنّ للمؤمن فى نفسه شغلا و الناس منه فى راحة اذا جنّ عليه اللّيل فرش وجهه و سجد للّه بمكارم بدنه يناجى الذي خلقه فى فكاك رقبته ألا فهكذا فكونوا.